برای محمد علی شقاقی

نمی‌دانم چطور باید شروع کنم. فقط می‌دانم این روزها در دل من غوغایی‌ست که سال‌ها سرکوبش کرده بودم. سه روز است که از دنیا رفتی و من ... هنوز در بهت و ناباوری‌ام.

از وقتی خبر رفتنت را شنیدم، دل‌ام آرام نگرفته.

هنوز صدایت که اسمم را صدا میکردی ؟؟؟  ؟؟؟؟ در ذهنم می‌پیچد، خاطرات کودکی‌ ات، لحظاتی که کنار هم گذراندیم، و آن نگاه‌هایی که همیشه برایم آشنا بود ، آن قهقهه هایی که میزدی و من ذوق میکردم از دیدنش.

رفتی علی جان ،،، زودتر از آن‌چه فکرش را می‌کردم، و من ماندم با دلی پر از حرف‌های ناگفته. دلم می‌خواست باز هم ببینمت، از گذشته بگوییم، از حال بپرسم، بخندیم، حتی سکوت کنیم... ولی کنار هم.

چند سالی ازت دور بودم ... نمی‌دانم چه‌قدر از من شنیده‌ای، اما آنچه مهم است، این است که بدانی همیشه در گوشه‌ای از قلبم جایی برایت بود.

خوبیش اینه که تصویر تو همیشه برایم یادآور روزهایی بود که ساده بودیم، بی‌نقاب، بی‌فاصله.

من به آن روزها فکر می‌کنم این روزها، به تمام چیزهایی که دیگر تکرار نمی‌شوند. اما باور دارم که یاد آدم‌ها، با خوبی‌هایشان زنده می‌ماند، و من، خوبی‌هایت را خوب به یاد دارم.

امیدوارم رَد نرمی که از حضورت در دل‌هامان مانده، همیشه باقی بماند. تو در همان 17 سال کوتاه، نوری بودی که هنوز هم در ذهنمان روشن است. سادگی‌ات، لبخندت، و نگاهت، چیزی نبود که با زمان فراموش شود. تو رفتی، اما جای پایت روی دل‌هامان مانده. از تو فقط خاطره نمانده، حضورت در لحظه لحظه‌ی ما جاری‌ست. ما همیشه به یادت خواهیم بود، نه فقط با اشک، بلکه با لبخندهایی که از تو یاد گرفته‌ایم. پروازت سبک بود، ولی ردش عمیق و ماندگار.